BABAMA MEKTUP

Canım babam,

Umarım iyisindir. Biz iyiyiz, bize kavuşacağın günü sabırsızlıkla bekliyoruz. Bugün kar yağdı; aklıma seninle yaptığımız kardan adamlar geldi. Ne güzel yapardın be babam… Bacaklarını, kollarını, parmak parmak detaylarını özenle yerleştirirdin. Sonra eve çıkardık ve ben pencereden o kardan adamı hava kararana kadar izlerdim. Ertesi gün de biri kıskanıp bozmasın diye sanki başında nöbet tutardım pencereden.

Ama sabaha çoğu zaman yıkılmış olurdu. Tıpkı şu an hayatımızı parçaladıkları gibi… Merak etme babam: Biz o kardan adamı nasıl yeniden yapıyorsak, hayatımızı da yine birlikte güzelleştireceğiz. Hem de eskisinden daha sağlam.

Bir anım daha var, hiç unutamadığım. Bana bisiklet almıştın. 4 tekeri yeni bıraktığım zamanlar, hızlıyız yani… Kış gelmiş, yağmur yağmıştı. Ağrı’daki lojmandan şubeye pedal çevirirken bisikletin tekerleri çamurdan görünmez olmuştu. Şubeye vardığımda bir bana, bir bisiklete baktın. Ben de “Seni özledim, geldim.” demiştim. Sen de hiç kızmadan o soğukta bisikleti temizlemiştin. Hâlâ hatırlarım, ellerim soğuktan kızarmıştı.

İnsan bazen “seni seviyorum” kelimesini duymasa bile, sevildiğini bir bakıştan, bir hareketten anlar. Bizimkisi de tam olarak böyle. Geriye o anılar kalıyor; insan onları hatırladıkça hem gülüyor hem de biraz burkuluyor içi ister istemez.

Kısacası biz iyiyiz babam. Anılarını hatırlayıp yarı gülüyor, yarı ağlıyoruz. Ama dimdik duruyoruz. Sen de güçlü ol. Bil ki sevgimiz baki. İyi ki bizim babamızsın, iyi ki varsın.

Bugünler bitecek, bu zor zamanlar geçecek. Yeter ki kalbin ferah olsun. Yakışıklı adammışsın, öpüyorum seni. Kendine iyi bak.

Seni çok seviyoruz.

Talha